ყავის სახეობები, რომლებიც პოპულარულია საბერძნეთში

ესპრესო ფრედო, ფრაპე და ბერძნული ყავა ყავის ის სამი სახეობაა, რომელიც საბერძნეთში ძალიან პოპულარულია.

ბერძნები ყოველწლიურად მოიხმარენ 5,5 კილოგრამ ყავას ერთ სულ მოსახლეზე, რაც ქვეყანას მეთხუთმეტე ადგილზე აყენებს ყავის საუკეთესო მსმელთა გლობალურ სიაში.

თანამედროვე ბერძნული საზოგადოებისთვის  ყავა არა მხოლოდ ყოველდღიური რუტინის ნაწილი, არამედ რიტუალია, რომლის გარეშეც ბერძენი ხალხი შეიძლება ითქვას, ვერ იცხოვრებს.

საბერძნეთში ყავის შესვენება საკმაოდ ხანგრძლივია და ფინჯანი ყავის დალევა ასევე შესანიშნავი საბაბია შეხვედრისთვის, სასაუბროდ, დასვენებისთვის, სამაგიდო თამაშების სათამაშოდ ან თუნდაც ახალი ამბების გასაცნობად. გამოთქმა “ყავის დასალევად” ჩვეულებრივ გამოიყენება როდესაც შეხვედრას გეგმავენ.

თანამედროვე კაფეები უფრო პოპულარულია ახალგაზრდებში, ყავის მრავალფეროვანი  არჩევანით, რომელიც მზადდება სხვადასხვა მეთოდით. მეორეს მხრივ, „კაფენიო“ უფრო ტრადიციული ადგილია, რომელსაც ჩვეულებრივ ხანდაზმული მამაკაცები სტუმრობენ.

საბერძნეთში ყავის არჩევანი ძალიან მრავალფეროვანია ცხელიდან ცივამდე და მერყეობს პოპულარული ფრაპედან უფრო  ტრადიციულ ბერძნულ ყავამდე.

ტრადიციული ბერძნული ყავა, ცნობილი როგორც ellinikós, ოსმალეთის ოკუპაციის დროს ადგილობრივი კულტურის ნაწილად იქცა.

მიუხედავად აზრთა სხვადასხვაობისა და სხვადასხვა ვარიაციებისა ბერძნული ყავის წარმოშობის შესახებ, ტრადიციულად ყველაზე ფართოდ გავრცელებული და მიღებული გადმოცემა ამბობს, რომ ამ ტიპის ყავა იემენიდან მოდის. მე-16 საუკუნეში იემენში დამკვიდრებულმა ოსმალმა გუბერნატორმა სცადა და ყავის გემო სულთან სულეიმანს გააცნო. თუმცა სულთან მურად IV-ის მმართველობის დროს ყავის დალევა სასიკვდილო დანაშაულად იქცა და მისი მემკვიდრე საკმაოდ მკაცრი იყო ამ საკითხთან დაკავშირებით, მაგრამ ამას სასურველი შედეგი არ მოჰყოლია, რადგან ხალხი ყავის სმას აგრძელებდა. აქედან გამომდინარე, ყავის რიტუალი საბოლოოდ შევიდა იმპერიის ტრადიციაში.

ბერძნული ყავა მზადდება არაბიკას ყავის მარცვლებისგან, რომელიც იფქვება ძალიან წვრილ კონსისტენციამდე (უფრო წვრილად, ვიდრე ხდება ყავის დაფქვა მსოფლიოს ბევრ სხვა ქვეყანაში). საინტერესოა, რომ ამ ტიპის ყავა, ნაცვლად იმისა, რომ თავისი სახელი მიიღოს იმ ადგილებიდან, სადაც ის მზადდება, სახელს იღებს იმ ადგილებიდან, სადაც მას მიირთმევენ. მაგალითად, „ბერძნული“, „თურქული“ და „არაბული“.

ზოგიერთმა ოკუპირებულმა ერმა, რომელიც ოსმალეთის ბატონობის ქვეშ იმყოფებოდა, მცირე ცვლილებები შეიტანა ყავის ამ სახეობში, ბერძნებმა კი ის შეინარჩუნეს პირვანდელი სახით და  ყოველდღიური ცხოვრების სასიცოცხლო ნაწილად აქციეს ოსმალეთისგან განთავისუფლების შემდეგაც და გაავრცელეს ეს პრაქტიკა მთელს დასავლეთში.

ბერძნული ყავა არის სქელი სასმელი, რომელიც მზადდება სპეციალურ ყავის სახარშში. ნალექი რჩება პატარა ფინჯნის ფსკერზე, რომელზეც ბერძნები ხშირად მკითხაობენ კიდეც.

რაც შეეხება ფრედო ესპრესოს და კაპუჩინოს, ბერძნული ყავის კულტურის შემადგენელი ეს ორი ახალი ვარიანტი ახალგაზრდა თაობებში საკმაოდ პოპულარული გახდა. ეს არის ესპრესოსა და კაპუჩინოს ცივი ვერსიები, შემუშავებული თვით ბერძნების მიერ, რომლებმაც იმპროვიზირებულად შექმნეს ყავის ორი ახალი უნიკალური და საკმაოდ არომატული სახეობა.

ამ უგემრიელეს ცივ ყავებს მხოლოდ საბერძნეთში ნახავთ. თუ რომელიმე სხვა ქვეყანაში წახვალთ და ფრედო ესპრესოს ან კაპუჩინოს ითხოვთ, სავარაუდოდ მიიღებთ თბილ ესპრესოს და ყინულის კუბებს.

ფრედო ესპრესო, ესპრესო ყავის ცივი ვერსია, მზადდება ესპრესო ყავის ორმაგი დოზით მიქსერში, რომელიც ყინულის კუბიკებთან არის შერეული.

ფრედო კაპუჩინო ჩვეულებრივი კაპუჩინო ყავის ცივი ვერსიაა, ჩვეულებრივ შერეული აქვს მცირე რაოდენობით ცივი ქაფიანი რძე (ბერძნულად აფროგალა). განსაკუთრებით პოპულარული მათ შორის, ვინც უპირატესობას ანიჭებს ცივ და ძლიერ ყავას, ფრედო კაპუჩინო გახდა ყველაზე ფართოდ მოხმარებული ყავა საბერძნეთში ბოლო ათი წლის განმავლობაში.

2000-იანი წლების შუა ხანებში, როდესაც ათენში დაიწყო პირველი სპეციალიზებული ყავის მაღაზიების ანუ კაფეების გახსნა და სასმელების მომზადება მაღალი ხარისხის ყავის მარცვლებით, ესპრესო უკვე კარგად იყო დამკვიდრებული. ახალი გლობალური ტენდენციის შემდეგ, ესპრესოზე დაფუძნებული სასმელები სულ უფრო პოპულარული ხდებოდა და დიდი დრო არ დასჭირდა, რომ იტალიური ტრადიცია ბერძნული ყავის კულტურის ნაწილი გამხდარიყო, რასაც მოჰყვა კიდეც ფრედო ესპრესოს და ფრედო კაპუჩინოს შექმნა.